‘t Vingertje en Ander Ongemak in Tibet 2

(Reisverhaal) Het laatste van twee delen over een avontuur op de fiets in Tibet. Voor deel I klik hier.

Vijfentwintig kilometer verderop is een legerbasis. Daar kan ik misschien eerste hulp krijgen. Ik raap Ien uit de goot – niet eenvoudig met een hand – en ga weer fietsen. De pijn valt mee en als ik zo voel en kijk lijkt het mij een ongecompliceerde breuk, maar verstand heb ik er natuurlijk niet van. Het hobbelen is natuurlijk nog onaangenamer dan anders. Ik kan maar een hand gebruiken om te sturen, en dat op deze rampweg.

Een tiental kilometers verder krijg ik gelukkig een lift van een vrachtwagen. In Songsha, zo heet het dorp, is inderdaad een legerbasis, daar sterft het van in Tibet. Inmiddels is een aardige menigte ontstaan. In optocht tijg ik naar de medische dienst van het leger.
 
AU
Bij de poort spreekt de groep een jonge militair aan die in de voortuin van de kazerne het onkruid staat te wieden. Hij pakt mijn hand en maakt duidelijk dat ik heel hard ‘au’ moet gaan roepen. Zodra ik dat doe geeft hij een ruk. Er volgt enig gekraak en hij laat mijn hand los. ‘Au’, roep ik nogmaals, voor de zekerheid. Dat ‘au’ roepen had waarschijnijk als functie dat ik mijn tong niet zou afbijten, bedacht ik later. Tot mijn verbazing zie ik dat mijn vinger, inmiddels al aardig dik geworden, weer normaal staat. Ook kan ik hem weer wat bewegen! Uniformpje maakt mij duidelijk dat er geen verband/spalk of iets dergelijks nodig is.
Niet geheel gerustgesteld, behalve dan over het feit dat ik mijn vinger weer kan bewegen en hij weer in een normale richting lijkt te staan, kom ik te midden van de optocht terecht in een guesthouse . Wonder boven wonder slaap ik ook nog goed.

De volgende dag probeer ik mijn vinger zoveel mogelijk te ontzien. Dat lukt redelijk want het is een stuk met wat minder wasbord. Gelukkig kom ik wel in een dorpje met een guesthouse zodat ik niet de tent hoef op te zetten. Na nog een dag hobbelen bereik ik de Mt Kailash, de heiligste berg voor boeddhisten en hindoes. Hoewel het natuurlijk een pelgrimsoord is, zie je door de geїsoleerde ligging niet zo heel veel pelgrims. Op de kaart is het te vinden 50 kilometer ten noorden van het noordwestelijke puntje van Nepal, bij het dorpje Darchen, net boven twee (uiteraard heilige) meren.


Kamperen in Tibet. Onderaan, bij de kleine heuveltjes, loopt de ‘weg’.

De mooiste bergen
Bergen vind ik bijna altijd mooi maar er springen er enkele bovenuit: Ama Dablam in Nepal is voor mij nog altijd de mooiste, maar Mt Kailash mag er ook wezen. Een besneeuwde wat piramideachtige berg van 6714 meter hoog die mooi afsteekt tegen de bruine, veel lagere bergen en de blauwe lucht. Volgens de mythe ontspringen op de heilige berg vier rivieren, waaronder de Indus en de Brahmaputra, geen kleintjes. Leuk is dat je rond de berg kan wandelen. Aan de achterkant (noordzijde) is een pas van 5600 meter en daar moet je dan overheen. Dat is aardig meegenomen, want mijn record was een pas van 5500 meter bij Annapurna in Nepal. Ook wel lekker voor mijn vingertje, effe niet fietsen, maar of mijn fietsbenen het aankunnen?
Darchen is een dorp typisch voor Tibet: er is een strookje waar wat oorspronkelijke bevolking lijkt te wonen, maar dat is omspoeld door barakken waar de (Han-)chinezen zijn neergestreken op zoek naar geluk. Voordat ik Tibet in kwam, had ik het niet zo op met dat geklaag over bezetting van het land. Welk stukje land in de wereld is niet ooit bezet door de huidige bevolking ten koste van de oorspronkelijke bevolking? Alleen de Noordoostpolder niet denk ik. Ik ben het nu echter met de Dalai Lama eens: hier vindt een culturele moord plaats. De oorspronkelijk bevolking heeft geen schijn van kans tegen de stortvloed van handige Chinese zakenlui en hardwerkende arbeiders uit China. In de hoofdstad Lhasa bijvoorbeeld is nog maar een klein strookje dat wordt bewoond door Tibetanen en zelfs dat wordt bedreigd.


Wandelen
Na de fiets veilig te hebben achtergelaten in een questhouse in Darchen begin ik de wandeltocht rond de berg. De eerste dag doe ik het heel rustig aan om de spieren te laten wennen aan de verandering, over een prima pad door een vallei. Aan het begin van de vallei is een plek waar zogenoemde hemelbegrafenissen worden uitgevoerd. Een overledene wordt aan stukken gehakt en vervolgens bovenop een uitstekende rots gelegd. De gieren vreten dan de resten op. Eerst dacht ik bij dit ritueel ‘gatver’, maar nu vind het wel wat hebben. Het lichaam wordt letterlijk opgenomen door de hemel. Helaas is de werkelijkheid wat minder verheffend, want de vele zwerfhonden die hier rondlopen hebben er ook een feestmaal aan.


Hemelvaartplaats. Op de achtergrond Mount Kalaish

Vandaag helaas geen hemelvaart en aan het eind van de dag kom ik bij de achterkant van de berg, net voor de pas. Ik overnacht in een klooster en kijk daar vol verwondering naar de rituelen van de monniken en de pelgrims. De volgende morgen de klim naar de pas. Onderweg veel pelgrims die vreselijk last hebben van hoogteziekte. Kotsend of half verdoofd zitten, hangen of liggen ze langs de kant van het pad. Had ik nu maar de keutels bewaard want die hadden vast en zeker geholpen.
Hoewel de longen overuren maken, kom ik veel sneller dan ik gedacht had boven. Natuurlijk is de pas geheel bezaaid met duizenden vlaggen, kledingstukken (schijnen net zoiets als een vlag te zijn) en bouwwerken van steentjes.
Een ongelovige op een heilige berg
Het lijkt logisch dat er op deze berg slechts twee rivieren kunnen ontspringen, en niet de mythologische vier. Tot nu toe heb ik in het rondje alleen maar omhoog gelopen en vanaf hier gaat het bijna alleen naar beneden. Het water dat aan de noord- en westkant naar beneden stroomt, komt uiteindelijk, via de Sutlej rivier, in de Indus terecht en dat van de oostkant komt in de Brahmaputra. De zuidkant, waar Darchen ligt, is vrijwel vlak en het water komt in de ene of de andere rivier terecht. De Indus ontspringt een stuk ten noorden van Mt Kailash. In werkelijkheid ontspringt er geen een rivier van Mt Kailash, maar wie dat constateert, is natuurlijk zo’n westerse, ongelovige spelbederver. Bovendien heeft Boeddha himself hier maar liefst drie voetstappen achtergelaten en probeer maar eens te bewijzen dat het niet zo is.


Mount Kalaish, net een piramide

Je kunt op Mt Kailash ook naar een rots kijken die zegt hoe het met je karma staat. Is die in jouw ogen wit, dan zit het goed met je karma en als hij zwart is zit het fout. Onnodig te zeggen welke kleur de rots bij mij heeft. Overal heb je onderweg van die bijzonderheden, je hoeft je dus geen moment te vervelen. Zo kun je ter extra reiniging even onder de pas, op 5500 meter hoogte, een duik nemen in een meer. Vaak ligt er natuurlijk nog ijs op, maar dat moet je gewoon kapot hakken. Niet moeilijk doen.Tibetanen doen dat echter niet, die vinden reiniging door middel van water volkomen onzin. Ze wassen zich zelden, daar hebben ze een hekel aan. Daar komen de westerlingen telkens achter als ze in het kader van Tibetaantjes knuffelen (vooral Amerikanen) hier komen.


Ik, bijna op het eind van mijn kora.

Kora
Er volgt een steile afdaling naar een vallei en de derde ochtend kom ik weer in Darchen, na de ‘kora’ van 52 km. Een kora heet zo’n pelgrimswandelrondje dat je zonden reinigt. Dat laatste is prima gelukt en netjes opgepoetst kunnen ze weer onderin de fietstas, behalve natuurlijk mijn cynisme, dat houd ik in de stuurtas bij de hand. Helemaal je van het is het als je de kora op een speciale manier doet: je hebt een stokje en je strekt je languit. Het stokje leg je neer waar je vingers reiken. Vervolgens sta je op, zet je je voeten neer waar het stokje ligt, raapt dat op en gaat opnieuw plat. Dit doe je het hele rondje. Heb ik nu geen tijd voor, misschien een volgende keer.

Mijn fietswebsite met meer foto’s en andere bestemmingen.
Meer informatie over de route hier

Naschrift:
Zou het ooit nog mogelijk zijn om zo’n tocht te maken nu Tibet geheel (?) dicht is? Tenslotte was een jaar nadat ik er ben geweest de opstand. Het zou jammer zijn want Tibet is het land met de mooiste bergen waar ik ooit ben geweest.
Het vingertje is nog een jaar iets dikker geweest dan die van mijn andere hand. en ik heb nog 2-3 maanden last gehad van een kriebelend gevoel in mijn tenen. Ik heb geluk gehad, maar het loopt met mij altijd goed af. Mijn karma he.

7 thoughts on “‘t Vingertje en Ander Ongemak in Tibet 2

  1. R.Kruzdlo

    Avatar van R.Kruzdlo
    Werkelijk genoten van je verhaal. Zo dat is mooi.
    Van dat vingertje had ik met een teen in Zuid Marokko. Een dame deed precies het zelfde als die legerjongen. AUW

    Ik woon aan de voet van de Pereneeën. Ik vind het de mooiste bergen van Europa.

    Groet en aanbevolen Robert

  2. lidy broersma

    Avatar van lidy broersma
    Prachtige belevenis. Ikzelf ben ook in Tibet geweest en vond het de mooiste vakantie tot nu toe. Zorgvuldig heb ik de Chinese bouwwerken buiten mijn foto’s gehouden. De Chinese bouwwerken vond ik vloeken in het landschap. Ikzelf ben naar Mount Everest geweest. Ook prachtig. Wie weet ga ik Mount Kalaish nog een keer doen. Nu ik dit verhaal van jou lees en de foto’s zie krijg ik er wel weer zin in. 🙂

  3. flipvandyke

    Avatar van flipvandyke
    Dank jullie wel.
    Ik vind de Pyreneeën ook heel mooi, mooier dan de Alpen, wat ruiger, minder toeristisch. Uiteraard lees je dan het boek Montaillou vanEmmanuel Le Roy Ladurie. Een fascinerend boek. http://home.scarlet.be/~mirepoix/bibliografie/bibliografie1.htm#montaillou

    Ik heb zulk gemengde gevoelens over Tibet, de onderdrukking van de Tibetanen laat mij niet los. Als je nu vrij mag reizen.
    Als je naar Mount kalash wilt Lidy, en de rest al gezien hebt, dan is er sinds kort ook een mogelijkheid om vanuit India daar te komen.

  4. landheha

    Avatar van landheha
    Oei, mooi verhaal van een flinke trip 🙂 Ziet er inderdaad mooi uit, die berg. Ik zou denken dat het daar berekoud is, maar gezien je kleding valt dat best wel mee…

  5. Paul Nijbakker

    Avatar van Paul Nijbakker
    Mooi reisverhaal (vervolg?). Heb ik ook gedaan, zo’n fietstocht, door België, niet te weinig, maar jouw prestatie is ook niet slecht, hoor 😉

  6. flipvandyke

    Avatar van flipvandyke
    @Landheha Het viel wel mee met de kou en dat kwam omdat er heel weinig wind stond. Een keer heb ik zware sneeuw gehad en ook nog harde wind. Daar konden mijn tenen niet tegen.

    @Paul. Belgie? Mij te link.

Leave a Reply